"Zagubione niebo" Katarzyna Grochola


O Katarzynie Grocholi przez ostatnie lata zrobiło się naprawdę głośno. Wydaje książkę za książką i co ważne, każda z nich jest na wysokim poziomie. Pisze życiowo, z dystansem, dobrym humorem, ale też z nutą goryczy. Miałam za sobą już kilka książek autorki, toteż w ciemno sięgnęłam po najnowszą "Zagubione niebo". Nie wiedziałam tylko, że jest to zbiór opowiadań. Swoją drogą - naprawdę dobrych!

"Zagubione niebo" jest o tym, że wszystko co się kończy może stać się początkiem czegoś nowego. Koniec nie zawsze oznacza tragedię czy życiową porażkę. Zamknięcie pewnego etapu w życiu jest ważnym krokiem w przyszłość, często jest zapowiedzią czegoś dobrego, pięknego, od dawna wyczekiwanego. Nie zawsze coś, co na pozór jest złe czy niemożliwe takie jest w rzeczywistości. W powyższej książce znajdziemy piętnaście opowiadań, które napisało życie. Autorka jest bardzo dobrą obserwatorką, która potrafi przelać na kartkę papieru wszystkie emocje w taki sposób, że aż chce się o tym czytać. Każde z nich traktuje o miłości, lecz nie takiej zwyczajnej, jednowymiarowej; o życiu każdego z nas. Katarzyna Grochola opisała pierwsze miłości, uniesienia, a także bolący upadek. Odnaleźć na kartach można również zachwyt nad tym, co nas otacza, radość z krótkich chwil, radosne momenty, jak i rozczarowania życiowe, porażki, rozstania. Autorka na przykładzie kilku historii pokazała, jak wielką siłę ma przebaczenie, a także jak wiele sił niektórych to kosztuje. Czasem człowiek inaczej odbiera pewne fakty, zbyt szybko unosi się emocjami, zbyt szybko poddaje, a później okazuje się, że przez kilka następnych lat się mylił i stracił szansę na naprawienie swoich błędów. Nie chcę przytaczać tu poszczególnych opowieści, gdyż uważam, że każdy czytelnik powinien sam przekonać się na własnej skórze o czym one traktują, co zawierają i to, jak duży wpływ będą miały one na jego postępowanie.

Rzadko kiedy sięgam po krótką formę literacką, ponieważ do niedawna uważałam, że nikt nie jest w stanie w tak krótkim czasie przykuć moją uwagę na tyle, bym z wypiekami na twarzy doczytała do końca. Opowiadania są bardzo trudną formą literacką, wręcz wymagającą od pisarza pełni skupienia, umiejętności prowadzenia akcji, budowania odpowiedniego napięcia i stworzenia bohaterów wiarygodnych, z plejadą uczuć i emocji. Katarzynie Grocholi się to udało. Każda z zawartych w "Zagubionym niebie" historii wciągnęła mnie od samego początku. Czytałam i nie mogłam się oderwać. Kartka po kartce, zdanie po zdaniu, słowo po słowie... Coś niesamowitego! Wydarzenia bardzo rzeczywiste, często łączone z dystansem do świata, ludzi i ich poglądów, z dobrym humorem, ale także przemyconymi prawdami życiowymi i wartościami. Każde z tych piętnastu opowiadań jest swoistą perełką, po którą powinien sięgnąć każdy, kto tylko jest niepewny swoich kroków, znajduje się na rozdrożu, nie wie jaką podjąć decyzję. Pisarka daje moralnego kopa i nadzieję, że nie wszystko, co się kończy, musi oznaczać definitywny koniec. Często drzwi, które za sobą zamykamy sugerują nową drogę, na której czeka druga para - ta prowadząca do lepszych chwil. Ja dostałam ważną lekcję od autorki i wiem, że nie mogę zmarnować szans, które dało mi życie. A Ty?

Zagubione niebo [Katarzyna Grochola]  - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE

Copyright © Szablon wykonany przez Blonparia